Willy neemt ons mee terug naar een tijd waarin de handel vooral draaide om persoonlijke relaties. Vrijdag en zaterdag waren dé dagen. “Dan zaten we hier aan de keukentafel of in het café. De fles op tafel en onderhandelen maar,” vertelt hij lachend. “De boeren wilden het geld zien, letterlijk. Dus kwam ik vaak met een tasje vol contanten. Dat vertrouwen moest je verdienen.”

In die tijd werkte Willy al nauw samen met VAEX. “We hielpen elkaar met de handel. Hier kwamen Italianen langs om luxe varkens uit te zoeken. Ze liepen met een spuitbus door de stal, streepten de beste varkens aan. Maar soms duurde het die Italianen allemaal te lang. Dan hielpen wij een handje mee,” zegt hij met een ondeugende glimlach. “We zetten zelf wat streepjes, dan konden ze sneller naar huis.”

De dynamiek van toen was heel anders. Veel kleine koppels varkens moesten verzameld worden, vaak bij boeren in de buurt. Chauffeurs maakten soms drie ritten per dag en iedereen werkte samen. “De laatste vrachtwagen? Die ging niet weg voordat iedereen tevreden was. Daarna een borrel en het weekend kon beginnen,” vertelt Willy.

Hij denkt met plezier terug aan de drukte, de gezelligheid en de levendige handel. Maar tijden zijn veranderd. “Nu gaat alles strakker. Geen handjeklap meer, geen contant geld. Alles is gepland, geregistreerd en afgesproken. Je kunt er niet meer omheen,” vertelt hij. “De boeren willen zekerheid en wij moeten zorgen dat alles klopt. Maar die gezelligheid van vroeger? Die mis ik soms nog wel.”

Toch blijft Willy trots op zijn vak. “We doen het nu anders, maar het blijft mooi werk. Je zorgt nog steeds voor je relaties en je moet altijd vooruitkijken. Dat is het belangrijkste.” “De nostalgie van hoe het vroeger ging, blijft mooi, maar de huidige samenwerking met VAEX bewijst dat ook in een veranderende markt succes mogelijk is.”

Terwijl de laatste slok koffie uit zijn mok verdwijnt, sluit Willy af: “Maar eerlijk? Af en toe zo’n avondje met de fles op tafel... dat zou toch niet misstaan.” En zo gaat de tijd van toen nooit helemaal verloren, zolang er verhalen zijn om te vertellen.